Kilka uwag po lekturze projektu polityki energetycznej Polski do 2030 roku

Pomysł napisania tego felietonu narodził już pewien czas temu, jednakże dopiero praca nad stanowiskiem SNWES w sprawie projektu Polityki energetycznej Polski do 2030 roku zmobilizowała mnie do przelania kłębiących się myśli na papier.
W projekcie tego dokumentu rządowego za podstawowe kierunki polityki energetycznej państwa uznano m.in. rozwój konkurencyjnych rynków paliw i energii oraz poprawę efektywności energetycznej poprzez np. stymulowanie rozwoju lokalnej mini i mikro kogeneracji. Niestety nawet najlepiej opracowane programy rządowe nie przyniosą wymiernych efektów bez rozwiązania podstawowych bolączek, z którymi podsektor elektroenergetyki boryka się od lat. Przecież o potrzebie rozwoju lokalnej mini i mikro kogeneracji stanowiącej istotny element działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa energetycznego państwa piszemy już od lat, jednakże te słuszne idee zderzają się z niechęcią zintegrowanych pionowo grup energetycznych do przyłączania tego typu obiektów do swoich sieci, a także do zapłaty godziwej ceny za zakup energii elektrycznej wytwarzanej w tych źródłach.
Ceny netto 55,20 zł za 1 MWh energii elektrycznej wytworzonej w gazowym źródle mikrokogeneracyjnym za godziwą uznać nie można ? stanowi bowiem ok. 66% kosztu pozyskania paliwa do wytworzenia 1 MWh energii elektrycznej (w elektrowniach na węglu brunatnym), bądź ok. 40% kosztu pozyskania paliwa do wytworzenia 1 MWh energii elektrycznej (w elektrowniach na węglu kamiennym)*. Prezentowany przykład pokazuje jak słabą zdolność negocjacyjną w rozmowach z przedstawicielami zintegrowanych pionowo przedsiębiorstw energetycznych mają inwestorzy eksploatujący rozproszone źródła mini- i mikrokogeneracyjne.
W projekcie Polityki energetycznej Polski do 2030 roku zwraca się uwagę na fakt, iż niewielu odbiorców zdecydowało się na zmianę dostawcy energii elektrycznej ze względu na istniejące bariery głównie techniczne i organizacyjne. Zapis ten świadczy o planach podjęcia działań zwiększających liczbę ?transferów?, zwłaszcza wśród odbiorców przemysłowych zaliczonych do grupy taryfowej B. W chwili obecnej działania w tym zakresie sprowadzają się wyłącznie do zamieszczenia na stronie internetowej przedsiębiorstwa energetycznego zakładki ZMIEŃ SPRZEDAWCĘ ENERGII.
Podstawowym problemem, przed którym stają klienci zainteresowani zmianą dostawcy energii elektrycznej jest brak dostępu do cenników dla energii elektrycznej. Spośród największych przedsiębiorstw energetycznych na swoich stronach internetowych cenniki energii elektrycznej dla odbiorców zaliczonych do grupy taryfowej B zamieściły jedynie PKP-Energetyka Sp. z o.o., Vattenfall Sales Sp.z o.o., RWE Polska S.A. oraz ENERGA S.A. Natomiast cenniki trzech największych pionowo zintegrowanych przedsiębiorstw energetycznych, tj. Polskiej Grupy Energetycznej S.A., Tauron Polska Energia S.A. oraz ENEA są niedostępne ? uzyskać je można jedynie w Biurach Obsługi Klientów Biznesowych, oczywiście po spełnieniu pewnych wymogów.
Mając na uwadze zaprezentowane powyżej fakty, uznać należy, że działania na rzecz rozwoju konkurencyjnego rynku energii elektrycznej ? wobec oporu pionowo zintegrowanych przedsiębiorstw energetycznych ? będą musiały być realizowane jeszcze wiele lat. Dlatego członków i sympatyków SNWES czeka jeszcze sporo pracy, aby rozwój konkurencyjnego rynku energii elektrycznej oraz dobry klimat dla rozwoju rozproszonych źródeł energii stały się faktem, a nie były jedynie pustymi hasłami.

Dyrektor Biura SNWES

  •  źródło: Towarzystwo Obrotu Energią